kimbilir kaç kerte atladık güzelliklerden
Kim diyor
Biz hiç ölmedik-
Öyle bir öldük’lerle
Öldük ki
Yaşamak sanıyoruz
Ölmüş’lüğümüzü!
Bir yanımız ‘hayır’ diyor
Bir yanımız ‘evet’
Hiç de kolay olmadı:
Yırtıldı yüreğimizin çeper’leri
Sıyrılamadık bir türlü
Sıyrılamadık
Bizi ölüme yontan
Ellerimizden!
Yaka-yıka dünyayı
Yalanlarla törpülüyoruz içimizi:
‘Yaşıyoruz işte’ diyor bir yanımız
Ölüyoruz oysaki!
Bir o hayır, bir bu evet
Bir cehennem bu
Cehennem!
Körük’ler har’lıyor ateşi
İnip kalkıyor örs’lerde çekiç’ler
Çeliğin hasına dönüşecek demir
Basma, desen, suya- boşuna
Basıyor suya:
İşte ellerimizde kılıç
İşte cehennemin iki atlı’sı
İşte çalakılıç
Çalakılıç biçiyor
Biçiyor kendi’lerini engelleyen
Kendi’lerini
Ve hayâllerini görkemli yarınların!
Şimdi çoğalıyoruz işte
Bir nasıl çoğalıyoruz
Son gürlüğümüz bu
Son’un çoğalımı
Yok başka çoğalım
Başka kuşak da yok
Öldük’lerimizle geldik
Buraya kadar:
Consummatum est!