Kıyımı diyorum Mümtaz,
çekerim çekerim uzamaz
Ne dil susar, ne kül…
Suları yorgun, kuşları boşboğaz
Oysa ne atlar, ne aşkkanatlar,
bağlasan durmaz!..
Sazbeniz kılıklı bir yaz yanığı
gider gelir peşimi bırakmaz
Sisinden sıyrılmış mağrur bir gemi
sarılıp öpse ya fenerimi!.. Olmaz, olmazzzz!..
Mümtaz da kim mi? Bir fısıltı kadar yakın
derime yapışmış dalgın bir haylaz!
Yusuf’una kuyusuna bahse girerim
Bu yalnızlık bana az!
(Çürüntü, Mart 2022)
3. sayıdan
olan olur su kararır renk kararır gök kararırşaşırır kalır insandipsiz kuyulara döner yüreğiama gecenin de bir sevinci vardırakar yıldızlardan gözlerecan aydınlanır söz aydınlanır gidenler gidiyor işte gitsincanları sağ olsun gittikleri yerde her sonun da sonu vardırtan aydınlanır dağ aydınlanır su aydınlanırsabahı kucaklar insanışıkta demlenir hevesiher yolun başladığı bir yer vardıraşar gider dağlardan denizlerebulaşır sevinç insan…
Kemal Özer’in “Sevgilim Sürçersem” Şiirinde, Toplumcu Gerçekçi Sevdadan Sevgiliye ‘Umut Menevişleri’ SEVGİLİM SÜRÇERSEMSevgilim sürçersem bir güntökezlersem yargıla beni,öldürülen oğulların acısıylasokaklarda omuz omuza yürüdüğünanalar adına yargıla,boğulanlara maden ocaklarındagötüremediğin hava adına,ağızlarına değdiremediğinsu adına süt adınayaralılarla öksüzlerin Bir gün gelir de haniçıkarırım gülüşümün gerisindendiye üzerine titrediğino yıldızlı o pırıl pırılgözyaşı damlası var yaişte onun adına sevgilim Kemal Özer…
Mevsimlerin en süzgülü, en kederli fakat belki de en bilge olanına, güzün sarı akşamlarına adım atıyoruz. Yaprakların toprağa ağır ağır düştüğü bu dingin zaman dilimi, yalnızca doğanın kabuğuna çekilişini değil; insanoğlunun kendi iç derinliğine, vicdanına ve evrensel bağlarına yönelmesini de fısıldar.Güz, savurgan ve gürültülü bir yazın ardından gelen varoluşu sorgulama zamanıdır. İşte Cüneyne’nin bu yeni…
Sana x geçip gid(em)iyor günler. Her sabah sesinle uyanırken üstelik. Ve yan yanarken dahi sana yeniden kavuşabilmeyi hayal ederek. Her gün ortasında senden ayrı düşerek bekliyorum seni. Hiç beklenmeyerek ve gerçekleşmeyecek bir günü tek başıma özleyerek…. Umutsuz şeyler yazmayı sevmiyorum aslında. Ne karamsar ne kötümser ne de felaket habercisiyim. En çok istediğimdi, tarihime kendime dair…
Bugün buluşalım, sözcüklerini de getir‘aşk’ olsun ama ‘karanlık’ olmasın aralarında‘savaş’ olmasın, ‘ölüm’ olmasın.Seninle birlikte ‘yağmur’ da gelsin‘kediyi’ de unutmaduyduğun ‘toprağın sesi’hayat diye mırıldan. Bedeli ödenmiştir, daha da ödenecek‘özgürlük’ senin gülüşün olsunavuçlarında ‘gökyüzü’gelirken işçilere de uğraonlara bırak ikimizin kalbini. İnsan bir sözcük olarak doğarsonra anlamı büyür, zedelenmesinçocuğuna da söylesözcüklerin saçlarını tarasınkitap okurken silsin bazılarınıyeniden yazsın ama…
Ben aslında hiçbir canlıyı öldürmek istemem. Tabi ki oldu hatalarımız. Bazen bir sineği bazen bir karıncayı nadiren örümcek öldürdüm. Sineğin kanat sesine, karıncaların istilacı çeteler gibi saldırmasına, örümceğin tam evimizin köşesine ağlarını örmesine kızdık kimi zaman. Oysaki onların bizim kızacağımızdan haberi var mıydı? Sinek vızz vızz uçtuğu odanın, karıncalar saldırdığı, yere düşmüş Karpuz çekirdeğinin, örümcek…