bekleyenin öyküsü
dokunduğun yerlerimden çoğalacaktı gökyüzü
eksildi zamanın perdesi yüzümde yazık
bir ürpertiye döndü sabah senden sonra
bir ürperti ki hiç uyanılası değil
güldüğün düşler görüyorum şu sıralar
bahar kalmış üstlerinde nemli nemli
bari onları da sen sil
biz yalnızların yurdu yoktur
yolu yoktur, döner dururuz içimizde
nice gök taşının döndüğü gibi göklerde
adı yoktur anlamı yoktur hepsi hepsi
bir hevessen el salla yine de özlediğinde
ekmeğin hatırı vardır bilir herkes
gittiğin yollardan azaldı gökyüzüm
çekildi kuytuluklara son ışık
bir kuyuya döndü sabah senden sonra
bir kuyu ki hiç anlatılası değil
sevdiğin renkleri görüyorum düşlerimin arasında
yüzün kalmış içlerinde gizli gizli
bari beklendiğini bil
- sayıdan