LİLA’DA ÜÇ MEVSİM
köpre yıldızlardan seçiyorum kaderiminiyetim bahar kadar taze bir solukyalnızlığın aynasında tarayıp saçlarını uzun uzunyalnızlığın aynasında bulup gözlerini yokluğunfallara terk ediyorum yüreğimigölgemde salınıyor körpe bir korkuluk insan insanda çoğalıyor bu böyle bilinirniyetim nergizleri yeşertmek kuytuluklarda elbettekoylarda mayalıyorum maviyi ki ürpersin gökkoylarda fısıldıyorum göğsüne toprağınyağmurlara terk ediyorum sesimi sonrayağmurlar her mevsim konuk kış diyorlar buna kışama nasıl…