O Gece
Ben aslında hiçbir canlıyı öldürmek istemem. Tabi ki oldu hatalarımız. Bazen bir sineği bazen bir karıncayı nadiren örümcek öldürdüm. Sineğin kanat sesine, karıncaların istilacı çeteler gibi saldırmasına, örümceğin tam evimizin köşesine ağlarını örmesine kızdık kimi zaman. Oysaki onların bizim kızacağımızdan haberi var mıydı? Sinek vızz vızz uçtuğu odanın, karıncalar saldırdığı, yere düşmüş Karpuz çekirdeğinin, örümcek ağlarını kurduğu tavan köşesinin bize ait olduğunu, bizim evimiz olduğunu biliyor muydu? Bilmiyordu. Suçsuz yere öldürdük onları. Ve arkamıza bile bakmadık. Zaten ölmüşlerdi artık.
Fakat son hamam böceği olayında anladım ki, bir canlıyı öldürmenin ne kötü olduğunu, o ölmeyince anlıyoruz. Öldürmeye çalıştığım hamam böceği, tekrar canlanıp yürüyünce sevindim o gün. İnsanı ölüm değil yaşam mutlu ediyor. Bir böcekte olsa biliyorsun ki tekrar nefes alıyor, tekrar yürüyor, koşuyor sağa sola dönüyor, saklanacak yer arıyor o telaşla. Bir kanepenin altına giriyor ve kayboluyor. Bir yerlerde yuvası var, tehlike geçince yuvasına gidecek, belki yuvasında yumurtaları var. Yeni yavrular dünyaya gelecek.
İşte hayat devam ediyor diyor insan. Hayatın devam etmesinin mutluluğunu hissediyorsun. Bir böcek bile olsa hayatın ta kendisi oluyor o anda.
Ölüp gitseydi hiç düşünmeyecektim, onun ölümünü, evimde böcek yok artık, ev temizlendi diyerek bastıracaktım, öldürmenin sanki mantıklı bir nedeni varmış gibi kendimi haklı görecektim. Ölüp gitseydi umurumda olmayacaktı. Öldürüp gitmiş olacaktım. Hayatın güzelliğini hayatta kalan bir böcek gösterdi o gün bana. Ölü numarası yapıp sonra tekrar fırsat bulunca koşarak kaçan, neşeyle kaçan, çılgınca saklanacak yer arayan ö böcek, hayatın anlamı gösterdi o gün bana.
Ölümün kötülüğü, ölmeyince anlaşılıyor galiba. Hayatta olmanın neşesi, ölümün hüznünü ispatlamıştı.
Kaybettikten sonra değerini anlıyoruz denir ya, tekrar kazandıktan sonra da değerini yaşıyoruz. O gün odama giren bir böceği öldürmeye çalıştım, ölseydi, sessiz bir cinayetin tek tanığı ve faili olarak anlamsızca yaşamaya devam edecektim.
Ölmedi…
Ve artık hayatta kalmanın tanığı olarak devam ettim.
Kendi yok etmeye çalıştığım hayatın cezasını, hayatta kalan bir böcek sevinçli koşar adımlarla vermişti.
Artık hiçbir kitabı yarım bırakmıyorum, hiçbir akşam üstünü çaysız geçirmiyorum, hiçbir sabah o taze ağaç kokusunu içime çekip biraz balkonda oturmadan kahvaltı yapmıyorum.
Artık her kahvaltıda zeytinyağını yemeden önce, onu kokluyorum. Zeytin ağacının kokusunu içime çekiyorum.
Birkaç dostumu arayıp hal hatır soruyorum,
Güzel bir müzik dinliyorum.
Bunları yapmamak da bir cinayetti,
Sabahı ve akşamı öldürmüyorum artık.
Yaşadığımız her sabahın ve akşamın bir değeri var. Anlatmak istediği birşey var gece gündüzün, yaşamak zorundasın.
Ve artık hiçbir böceği öldürmeye çalışmıyorum.
Ya cidden ölürse?
Artık hiçbir şeyin ölmesine dayanacak kadar genç değilim. Bunu anladım.
Ülkü Kaynak Kahraman