Kül ve Rüzgar
Dar günler geçiriyorum bıçağımı bilerken
iğde zamanı, duygularım delik deşik, tedirgin
buruşturup attığım akşamlar oluyor
her sözcüğün arkasına bakıyorum
harflerin arkasına, bulamıyorum
meğer sen suskunluğuna gizleniyorsun.
Saçlarım azaldı iyice, alnım eskidi
yaşlandı sesim
çok özledim haylazlığımı.
Ölü bir dile çalışıyorum, olsun
hiç değilse kendimle konuşurum.
Birlikte sevdiğimiz kediler oldu
bırak bu halk yalanını söylesin
bir ömür yanımdan geçip gitmiş gibisin.
Bilirim, yağmur yağsa sevinirsin
bu yüzden gökyüzünde bulut olsun söylediklerim.
Yaşamaya üşenir mi bir insan
artık üşeniyorum.
Giderken döndüm geriye baktım
hemen dolmuştu bıraktığım boşluk
aşklar bile ölüyor, sonrası kül ve rüzgâr.
Dünya, Ocak 2022
3. sayıdan