Hüzün ve İnsan
Gecenin kanatlarına taktık hüznümüzü
Can kırıklarında uyuyamaz ki insan…
Bir eski hayal gelir konar gözlerine
Bir eski şarkı dökülür dudaklarından
Yüreği yaşla ıslatmadan duramaz ki insan…
Karanlık duvarlara astık yüzümüzü
Hiç kırıklarında sessiz kalamaz ki insan
Bir lâl sevda düşer sözlerine
Bir damla süzülür yanaklarından
İçini harla yakmadan olamaz ki insan…
Solgun cümlelerde aradık özümüzü
Düş kırıklarında huzur bulamaz ki insan…
Bir kara yalnızlık dolar gündüzlerine
Bir koca parça kopar yalçın kayalıklarından
Ruhunu aşka açmadan doğamaz ki insan…
İçimizi dökmeden bitirdik sözümüzü
İç kırıklarında haykıramaz ki insan
Bir buruk geçmiş yakar heveslerini
Bir yıkık dünya kaplar hayallerini
Yürek aşka doymadan yaşayamaz ki insan…
- sayıdan